บรรดาชนชั้นปกครองของบรรดารัฐชาติที่ทั้งสมยอมและสมรู้ร่วมคิด แปรทุกสถาบันที่มีอยู่ในการปกครองของตนเองเป็นตลาดและแหล่งระดมทุน อิทธิพลของอุตสาหกรรมการเงินครอบงำเหนือภาคการผลิตจริงและมีขนาดใหญ่กว่านับร้อยเท่า
จากนี้ไปก็มีแต่กลุ่มใหญ่ในสังคมที่ถือครองอำนาจรัฐทั้งทางตรงและทางอ้อม ที่ถือครองความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจของสังคม จะเพิ่มทวีความได้เปรียบอย่างสามานย์ในการดูดซับและขูดรีดผลประโยชน์และความ มั่งคั่งทั้งหลายแหล่ของสังคมเข้าสู่กลุ่มทุนใหญ่มากยิ่งขึ้น
“ทันทีหลังจากที่กรรมกรได้ถูกขูดรีดโดยเจ้าของโรงงาน ก็คือเสร็จไปช่วงหนึ่ง และได้รับค่าจ้างเป็นเงินสดแล้ว เขาจะตกเป็นเบี้ยล่างของการขูดรีดจากคนส่วนอื่นๆของชนชั้นนายทุนต่อไป คือเจ้าของที่เช่าและบ้านเช่า เจ้าของร้านค้า เจ้าของโรงรับจำนำและอื่นๆ”
ประเทศชาติไม่สามารถดำรงอยู่ได้ด้วยการบริหารโดยนักบริหารเพียงอย่างเดียว จำเป็นจะต้องมีนักปกครองทำหน้าที่ปกครองประเทศด้วย ซึ่งแตกต่างจากธุรกิจที่ไม่จำเป็นต้องมีการจ้างนักปกครองมาทำหน้าที่ปกครองธุรกิจของตน(แต่อาจจะมีการจ้างนักเลงหัวไม้หรือมาเฟียผู้มีอิทธิพลมาทำหน้าที่นี้)
สิ่งที่น่าสนใจมากก็คือ..เมื่อโครงการเขื่อนแม่วงก์ ได้ถูกศึกษาทั้งที่มีงบจากภาครัฐสนับสนุนหรือจะเป็นการศึกษาจากภาควิชาการนั้น ได้สรุปมาแล้วว่า ไม่สามารถแก้น้ำท่วมได้ และไม่คุ้มค่าต่อการที่ต้องสูญเสียทรัพยากรป่าไม้
อาชีวะสร้างชาติ เป็นแนวทางที่หลายประเทศใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และให้ความสำคัญจนนำไปสู่ความเจริญของชาติ แต่อาชีวะสร้างชาติในแบบของไทยจะเป็นเพียง”วาทกรรมสร้างชาติ”หรือไม่?
